Het ging even mis deze week.

Woensdag 10 januari begon ik opeens te hoesten met slijm, een verkoudheid zou je zeggen, maar aangezien ik natuurlijk in mijn vatbare week zat besloten mijn huisarts en ik een anti-bioticum kuurtje te doen. Ik kreeg echter donderdag uitslag op mijn rechterbovenarm en borst en we dachten onmiddelijk aan een allergie voor die anti-biotica. (Ik ben allergisch voor: amoxicilline, noroxin en ciproxin). De huisarts schreef op telefonisch consult een ander anti-bioticum voor en een anti-allergie middel. Maar tegen zondag zat ik aan mijn rechterkant voor en achter op de borst vol met blaasjes die steeds meer pijn gingen doen en een vuurrode huid hier en daar ertussenin, dus dat was toch wat anders en we dachten thuis aan gordelroos. Zondagmorgen twijfelde ik wel of ik dat moest doen, maar ik besloot toch maar even naar de spoedeisende hulp van mijn ziekenhuis te gaan. Daar werd bloed geprikt en al gauw bleek dat de neutrocyten (onderdeel afweersysteem) erg laag waren. En de diagnose was gordelroos ofwel uitbraak van het herpes Zostra-virus (het waterpokkenvirus). Ik had dit al eerder gehad en stelde voor met een anti-viusmiddel in tabletvorm weer naar huis te gaan. Maar daar had ik buiten de jonge ambitieuze assistent gerekend die de Spoedeisende Hulp die morgen bemande als arts....hij zei: "als u naar huis gaat stuur ik de politie achter u aan".... want: uw toestand is gevaarlijk en u kunt hier veel veiliger verzorgd worden. (die politie was natuurlijk een grapje, maar bedoeld om de ernst van zijn bewering te ondersteunen). Volgens hem was de huid bij de gordelroos poreus en konden er bacterien binnendringen die in mijn geval vrij snel dodelijk konden zijn. Bij het verder lezen van dit verhaal moet u vooral het begrip "veilig" in uw achterhoofd houden.... Ik zou dus volgens hem in het ziekenhuis veiliger zijn dan thuis... Zoals ik gewend was meldde ik weer opnieuw mijn allergie voor die 3 anti-biotica. (Dat had ik natuurlijk ook bij het 1ste consult van de uroloog daar al gemeld. Ik verwachtte toen dat dit in een systeem terecht zou komen waardoor ik nooit meer dit middel zou kunnen krijgen). Bij het intake gesprek op de afdeling meldde ik opnieuw mijn allergie voor anti-biotica op eigen initiatief. Afijn ik beging de domheid om me neer te leggen bij zo veel verbaal geweld en liet me gedwee naar het zaaltje op de 6de etage brengen, alwaar ik onmiddelijk aan het infuus werd vastgekluisterd. (anti-biotica en antivirus en zonder aankondiging of uitleg of toestemming ook nog aan een 24 uur per dag doorlopende pomp met hydrocortison). Al deze middelen zijn ook in tabletvorm toe te dienen, maar men stelt dat intraveneus sneller en beter werkt. En dan natuurlijk die fantastische veilige omgeving van het ziekenhuis....... in de spoedeisende hulp kamertjes lagen de gebruikte wattenstaafjes en gaasjes op de vloer, dat gaf al te denken. Een infuuspomp slangetje viel ook op de vloer maar werd na oprapen vrolijk weer in het systeeem gestoken. Behalve 1 keer 39.4 had ik nauwelijks echt koorts die week. De nadrukkelijke wens van mij om weer snel naar huis te gaan leidde ertoe dat ik woensdagnacht om 12 uur de eerste anti-bioticatebletten in pilvorm kreeg voorgeschoteld en dat waren: .........amoxicilline en ciproxin.............. "oh oh, sorry" was de reaktie van de dienstdoende verpleegkundige, maar het was natuurlijk niet haar schuld mar die van de dienstdoend arts. Dus maar weer aan het infuus en "morgenochtend wordt het wel opgelost". Met veel moeite kreeg ik uiteindelijk om 12.40 uur Citromoxazol, bestaande uit de volgende ingrediënten: 160 mg trimetroprim en 800 mg sulfamethoxazol. Ik dacht natuurlijk dit zal wel goed zijn. Dus ik slikte de pil en men wilde me laten wachten tot 's avonds 7 uur om te kijken hoe ik zou reageren. Dat vonden we toch wel te ver gaan en we zijn gewoon vertrokken eigenlijk zonder alle reguliere toestemmingen. Ik voelde me erg gammel thuis en heel onrustig door die afgekoppelde hydrocortison. Maar wat bleek: 's middags om 2 uur had ik dus 38.1........ Toen vond ik het tijd om de huisarts maar eens te bellen en die vertelde dat de ingrediënten nou precies de zaken zijn waar ik allergisch voor ben.............. De volgende nacht had ik 38.6. Met andere woorden ik was dus weer behoorlijk ziek, zieker dan toen ik zondag de Spoedeisende Hulp binnenkwam. En dat dankzij het ziekenhuis. Ik had vanmorgen nog last van verhoging erdoor. Mijn huisarts gaat voortaan mijn weekend crises begeleiden. Ik vraag wel een voorraadje anti-biotica en anti virale middelen. Dan kan ik zelf wel wat doen als de nood aan de man komt. Maar dat zo veilige ziekenhuis ga ik niet meer in (hooguit op een brancard). Het is er gewoon gevaarlijk! Het stomste vind ik nog dat ik de laatste verjaardag die ik met mijn zoon misschien nog meemaak en nog wel zijn 25ste, nu in dat stomme ziekenhuis lag en dan nog achteraf gezien voor niks.