emotionele achtbaan

Roos gebruikte vanmorgen die uitdrukking en ik vind hem wel passend. Vorige week ging het zo slecht dat er bijna geen contact meer mogelijk was en nu is het op sommige momenten weer "vanouds"gezellig. Lekker praten met elkaar onder het genot van een kopje koffie. Het blijft heel onwerkelijk, nu kan ik me al niet meer voorstellen dat hij er binnenkort niet meer zal zijn, terwijl het vorige week zo dicht bij leek. Het gekke is dat je dan toch, ondanks beter weten in, weer een soort van hoop krijgt. Misschien kan dit nog, misschien dat nog. Het is alsof er een lekker gebakje voor je neus staat waar je (weer) even van mag proeven, maar krijgen doe je het nooit meer. Maar goed, ik probeer volop te genieten van dat ene kleine hapje, terwijl daarbij ook het gemis van het totaal verpletterend tot me door dringt.
Humor nog steeds volop hier, de thuiszorg geeft een hoop impulsen om eens hartelijk te lachen en om de absurditeit van het leven te bespreken. Vanavond hadden we Ronda. Zij kwam toen we nog zaten te eten om 19.00 . Ik deed haar open en het eerste wat ze op zijn Haags zei was "ach schat heb ik je laten zitten?" Ëhhh, de bedoeling is rond een uur of 21," In rap tempo vervolgde zij:"nou lieverd, dan kom ik toch straks lekker even terug, doe ik eerst de rest even, ben er blij om zelfs hoor, tot laten schat" Het goede mens kwam hier voor het eerst. Zo zie je maar, ze weten gelijk dat ik een schat ben:)
Groeten van Meta