ik ben weer thuis
dinsdag 1 mei draaiden we dus niet "the apple tree that grew for you and me.......I watched the apples falling one by one........ "de herinneringssong van ons 1968 Bee Gees lidje waarop ik met haar voor het eerst dansend voelde dat ik verliefd op haar was, na al een lange tijd vriendschap, maar dat wisten we niet.

Maar dat effe terzijde.
We hadden sinds 2 weken (toen liep ik nog zwak) de benen toch verder achteruit zien gaan en na 2 weken deed links en rechts het niet meer.


Dinsdag dus een hele enge mRI (nauwe lawaaierige tunnelscan gemaakt zonder Meta erbij en de jongen gooide me met een harde knal tegen de ijzeren rand van de tunnel precies op mijn pijnlijke uitzaaiing aan en dan is de pijnstillende roes soort van verbroken en was het onmogelijk verder te gaan. Paniek en huilen.

's avonds toch nog maar een keer onder druk van een oudere neuroloog.
Toen lukte het deels: meta's kracht nam mijn angst weg maar toen was er weer pijn, door onvoldoende steun van de schouders. Afijn bleken de foto's nog niet te tonen wat er op zou moeten staan dus nog een keer gedaan...........................pfffffffffff dapper hè?
Nu was er het kussentje van Jantje" (later meer hierover). wat uitkomst bood en ik had van de 3 maal 15 minuten maar 1 keer pijn.
Sorry maar dit wordt een te lang stuk................te moe sorry

Ik ga het heel kort houden en de details vertel ik lekker morgenochtend: en misschien houdt meta jullie verder wel op de hoogte straks over tumorweefsel.

ik blijk dus ook geen operatie te kunnen krijgen: 4 neurochirurgen oordeelden dat dit niet verantwoord is.

Dus nu met nog meer thuishulp een tillift en en betere kleinere scootmobiel gaan we proberen door te leven. Tot hoelang? /Dat weet ik niet. Maar het kan best langer dan 3 maanden zijn.


Gaarne geen telefoontjes vandaag meer tot morgen 4 mei.

kus en knufel tot morgen.

Dick mee namens meta