onuitsprekelijk?

Zo mooi kan het zijn in Scheveningen. Ben net gescand door 2 machines want de kanker schijnt te groeien ondanks castrerende medicijnen. (Hoe diep kan je gaan?) maar toch als ik gewoon van binnen kijk en af en toe huil en er over praat met miss Mabel....dan raakt het me niet. Ik ga niet omver.
Plat gezegd hoor ik 4 augustus of ik nog 3 jaar heb of 10. Het is net of je op je vakantiekaart op je werk kijkt maar dan wat meer...
Het klinkt ongetwijfeld erg stoer dit en ik weet zeker dat er mensen zijn die denken dat ik mezelf groot houd ofzo. Maar nee. Niet groot, want ik huil gewoon lekker goed af en toe. Er zijn momenten waarop ik weer het leven voel sprankelen als ik naar XTC radio luister, of de zon zie ondergaan, of naar het vuurwerk in Scheveningen kijk, of Lau Lau zie, of weer eens lekker kan fietsen in de duinen en naar het strand. Maar als ik Maria Callas hoor zingen dan huil ik over het afscheid. Want het is zo mooi en ik hou er zo van, van leven.
Dit sgrijfsel wordt nix lees ik. het is erg moeilijk om goed te verwoorden wat er gebeurt.
Hou het er maar op dat je inderdaad "kracht krijgt naar kruis" zoals ze dat vroeger in Scheveningen zeiden, maar die kracht krijg je als je van binnen al krachtig bent. Vaak weet je zelf niet hoe sterk je bent en dat voelt aan als 'kracht krijgen'.
Het is karakter ben ik bang, geen verdienste maar genen dus. Genen is het moderne woord voor genade. Genade was wel meer dan alleen genen, maar alle genen zijn wel genade of 'straf van god' . Genen kunnen kanker mogelijk maken maar ook de kracht geven om dat dan weer te kunnen verdragen op een optimale manier.
Ik ben zo lucky dat ik kennelijk ook die genen heb.
Maar ja we zijn er nog niet....het wordt vast nog erger, maar ik laat me niet kisten. (laat me sowieso niet kisten maar wikkelen in doeken)