en toen ging het bijna goed mis.........

we maakten wel van de nood een deugd want we eisten een zaaltje in Hilton "Westend", the Hague en sliepen daar samen afgelopen nacht. miss Mabel and me. Anders was ik naar huis gegaan. De zorgelijke zaalarts vond natuurlijk weeer dat het veel veiliger was als ik de hele nacht en liefst het hele weekend, medisch ongecontroleerd, daar bleef, want....."het is er zo veilig"...bla bla.

en op 25 januari kom ik opeens na een paar dagen scherpe rugpijn niet meer lopen.....zakte gewoon door mijn benen en moest door 2 vrouwen ondersteund naar het ziekenhuis strompelen, auto in en uit rolstoel in....
drong nog niet zo goed tot me door maar er dreigde dus een heuse dwarsleasie.
de derde thoraxale (ofwel borst) wervel had een uitzaaiing die was gaan uitstulpen en tegen de centrale zenuw in het ruggemerg duwde.
En als je die maar lang genoeg laat doorduwen knapt ie en is het einde oefening. Dat wil zeggen alles onder die plek is dan verlamd, voorgoed.
Een niet zo veel vookomende uitwas van de botmethastases door prostaatkanker.
Vrijdag morgen om 11 uur ging ik voor de taxoterekuur en de neuroloog "zou meteen langskomen".
Die zei dat het ernstig was en bestelde een MRI-scan. (dat is zo'n hele enge dunne tunnel, waar ik dus met mijn claustrofobische kop weer doorheen moest en maar liefst een half uur moest stil liggen.....brrrr)) gelukkig was mijn lieve Mabel er en had ik Efteling klassieke muziek opstaan en was het behoorlijk licht aan het eind van de tunnel.... dus dat gaf me rust en geen angst en paniek gevoel..

De Radiotherapeut had gelijk meegekeken zodat ik na afloop ongeveer gelijk door werd gereden naar de bestralingsafdeling alwaar ik een hoge dosis door mijn fijne uitzaaiing kreeg gejaagd.
Vrijdag 2 februari nog zo één, weer hoog. Dat zal het kreng mores leren.
Dan moet de uitstulping verdwenen zijn. Maar er zijn natuurlijk geen garanties.
Het kan zijn dat ik weer en week of twee lekker ziek wordt van de bestraling en dat kan nog pas over 2 weken beginnen..
Ook kan het zijn dat deze plek aldoor blijft opspelen en nog eens zo'n dwarsleasie dreigt. Maar vooralsnog gaat het goed. De pijn is nu anders en draaglijker en sinds vanmorgen kan ik weer lopen met krukken. (maar weer een gewone rolstoel gehaald) Ben wel heel onzeker in me benen maar ik loop weer naar badkamer en slaapkamer en kleine stukjes op straat naar de auto.
Het is wel weer een toestand natuurlijk.
De gemiddelde mens zou in reuzepaniek zijn....
maar ja ik..
ach ik onderga het weer als een noodzakelijke prijs die ik moet betalen voor nog effe doorleven.
wisselgeld.
natuurlijk moesten we een nachie blijven en wat de zaalarts betrof nog liever het heeele weekend, maar u kent ons inmiddels en zij ook: we willen naar huis!!

Dus waren we zaterdag om 14 uur weer vrij. Op naar de rolstoelwinkel...

NB. Vermoedelijk is de hele zaak verergerd door het gebruik van de scootmobiel....de trillingen van de ongelijke straten van den haag hebben de uitzaaiing laten schuiven misschien...ik vermoed het.

Ik houdt u op de hoogte.

Ik hoop dat de centrifuge nu eindelijk een beetje langzamer gaat draaien en dat ik deze kuur gewoon rustig mag beleven zonder al te heftige dingen.