les yeux sont faits......

de teerling is geworpen betekent dat.........die indruk heb ik nu wel meer en meer. Ik heb sinds gisteravond even de -naar ik begrijp- enorme bestseller"Komt een vrouw bij de dokter" van Kluun uitgelezen.
En heb een gesprek gehad met mijn zoon. Ik heb er namelijk steeds meer moeite mee dat 'we' nu al stoppen met de taxotere.... Immers na Taxotere is er ongeveer niks anders meer wat nog werkt. Ik zou dan nu aanstaande maandag te horen krijgen wat voor alternatieven de oncologie nog te bieden heeft, maar ik weet dat er bijna niks is.
En ik vond dat wat snel. Immers de uitslagen waren helemaal niet zo slecht: geen zichtbare groei op de scans en de Alkalische Fosfatase (sporen van abraak van botweefsel in het bloed ) was weer duidelijk gedaald: 267 naar 218. Alleen die verrekte PSA was gestegen, maar niet echt dramatisch: van 37.2 naar 42.5.
Dus ik zat een beetje op het spoor laten we maar door gaan met de chemo.
Maar Da. zeg dat het toch niet zo simpel is. De risico's op opnieuw optreden van Neuropathie met verlammingsverschijnselen, de sterk gedaalde afweer, waardoor het risico op infecties toch wel erg groot wordt naarmate je meer chemokuren hebt gehad. De enorm lage HB komt ook door de Taxotere gedeeltelijk en opnieuw taxotere betekent een weer een wellicht nog gevaarlijker aanslag op mijn weerstand en HB.
Sinds een paar dagen heb weer een nieuwe pijn: rechter heup op de kop ofzo doet nu permanent zeer. Dat moet volgens hem toch wel een uitzaaiing zijn. Die tot nu toe dus geen pijn deed. Ik denk dan in een soort van boerenreaktie- dat dat komt door het stoppen met Taxotere, maar dat kan natuurlijk niet in anderhalve week tijd ontstaat er niet opeens een nieuwe uitzaaiing, zo snel groeit dat niet. Dus die uitzaaiing zit er en groeit en veroorzaakt nu (al dan niet onder invloed van anderhalve week geen taxotere) pijn. De PSA stijging zal wel ergens vandaan komen en de kanker lijkt dus gedeeltelijk taxotere/chemo ongevoelig geworden.

Die waarheid kan ik niet verbloemen.
Kijk....... mij maakt het niet uit wanneer ik ga. Als alles maar goed verloopt. Als ik maar 'in stijl' ga. 'Going out with a bang' noemde Lo het. En zo wil ik het.
Ik ga niet kostte wat het kost weekjes plakken, maandjes verlengen. Het gaat me niet om de lengte maar om het goeie leven.
Als een zombie aan slangen en onder zware pijnstilling nog wat kreunend voortleven dat is niet mijn ding.
En als het zo is dat de Taxotere is uitgewerkt dan moet het maar.
Dan gaan we van de laatste maanden genieten.
Maar dan wel genieten, dus.

Maar goed eerst maandag nog even een goed gesprek met de oncoloog. (Na mijn verjaardag aanstaande zondag gevierd te hebben.....) over zijn visie en dan nemen we een besluit.
Als het zo blijft als het er nu uitziet, dus als we geen chemo meer doen, dan ben ik minimaal nog 3 maanden op deze aarde. Op die minimaal 3 maanden reken ik dan, alles wat het langer duurt is meegenomen. Dat zou dan tot eind mei zijn.
Nog wel Koninginnedag maar niet mijn 35 jarige bruiloft op 26 juli.
Ik kijk wel. Betekent in ieder geval dat ik nu wel een betere conditie wil. Ik kan nu niet eens meer naar Albert Heyn....Hopelijk kan ik bloedtransfusie krijgen waardoor ik me beter ga voelen. Iets meer energie en dan nog effe op een kleine vakantie ofzo.
Toscane met de kinderen en kleinkinderen zit er misschien nog in. Ik hoop het, dan maar in april.
Zondag eerst 55 jaar worden.
Het boek was trouwens wel indrukwekkend, las het in 1 adem uit zoals dat heet.
Wel niet representatief lijkt me: een man die tot op de laatste dag zowat vreemd gaat en zijn minnares uitnodigt op de begrafenis van zijn 36 jarige vrouw...

Wel goed, omdat het beschrijft waar het werkelijk om gaat, maar ik vond de film Simon indrukwekkender wat dat betreft.