up en down

weer even een berichtje van mij omdat het voor Dick te zwaar is om te schrijven.
Inmiddels is de morfine dosering verhoogd want de pijn was weer wat heviger. Nog niet helemaal onder controle maar er wordt aan gewerkt. Als je gezond bent kan je je niet voorstellen wat het is om met verlamde benen, pijn en totale afhankelijkheid te moeten leven. De verzorging is fysiek best wel zwaar, voor mij maar zeker ook voor Dick. Als je dorst hebt pak je drinken, als je naar de wc moet dan ga je. Allemaal van zelfsprekendheden die hij nu niet meer zelf kan doen, maar moet vragen. Dat brengt wel eens wat spanning met zich mee, ik ben nu eenmaal niet altijd per direct beschikbaar. Maar na een "goed gesprek"hebben we ook hier weer een oplossing voor bedacht. Dick gaat gewoon tot 10 tellen:).Ook vallen er vaak dingen uit bed en lastig als je die niet zelf kan oprapen en soms even moet wachten. We hebben inmiddels wel een grijpstok geleend en daar kan hij heel goed me overweg. Zo kan hij nu zelf de gordijnen open en dicht doen wanneer hij het wil.
Zijn stem is veranderd sinds 2 dagen, een stuk hoger en doet slikken een beeetje zeer. Morgen eens even voorleggen aan de huisarts.
Kortom, medisch gezien geen vrolijke berichten, maar de sfeer is nog steeds goed en er wordt nog steeds gelachen.
Ik heb ook nog een wens. Ik zou zo graag nog een keer naast dick willen slapen, samen in bed waar we altijd zo heerlijk knuffelden voor het slapen gaan. We gaan eens uit zoeken of dat nog te realiseren is.
En morgen (op de valreep) wordt er zowaar een scootmobiel bezorgd. Nu heeft de eeuwige optimistische Dick bedacht dat hij morgenmiddag naar de keizerstraat wil rijden met dat ding.
Ik, als meer realist, moet het nog zien gebeuren. Maar ja, wie weet. Al 35 jaar zorgt hij voor verrassingen in mijn leven.