26 juli 34 jaar geleden
net 2 vogeltjes zei iemand eens over ons. dansend in de avondmist. nooit gestopt met dromen. we dromen nog steeds, over enkele dagen tussen infuus en elektrische scooter. we laten ons niet kisten, droom verder vogel, voorbij gaat alles maar sterk als de dood is de liefde, onverbiddelijk als het dodenrijk is de tocht van het hart naar elkaar. we laten elkaar nooit meer los. nooit nooit. 
posted by dick van duijvenboden at 01:08
2 Comments:
oersterk,
dick
(zegt patti)
nooit, nee nooit. Jij bent zo'n groot deel van mij, wij vloeien in elkaar over en ook zonder jouw fysieke aanwezigheid zal jij altijd bij mij zijn. Geamputeerd zal het voelen, maar ik zal aan onze kleinkinderen blijven verhalen over jou zolang ik leef. Wij zijn sterk, onze kinderen zijn sterk en ik zal blijven om hen te ondersteunen. We hebben geen angst voor de dood, van kinds af aan weet ik dat die onvermijdelijk is.
De (levens) kunst is om er zo goed mogelijk mee om te gaan. Ons leven samen is ongewoon in de ogenvan anderen, ons afscheid zal even ongewoon zijn. Net als ons leven maken we er een spetterend geheel van.
Een reactie posten
<< Home