Namens Dick

Geen bericht van Dick deze keer maar van mij.
Een bericht in “metastijl” dus.
Dick heeft mij gevraagd om even te vertellen hoe het nu met hem is.
Een objectief verslag zal het niet worden, daarvoor ben ik teveel betrokken, maar ik zal zo goed mogelijk een update geven in de hoop dat Dick mij dan later zal corrigeren.
Het geen hij ongetwijfeld zal doen als hij daar toe in staat is.
Het gaat dus stukken slechter, zo slecht dat hij zelfs niet meer de energie heeft om hier te schrijven.
Vorige week maandag naar de oncoloog geweest, nou daar hadden we echt wat aan.
De “goede” man probeerde gelijktijdig het dossier te lezen en met ons te praten. Helaas lukte dat niet helemaal en vroeg hij aan ons hoeveel chemokuren er nu waren geweest en wanneer de laatste was. Verrassend was wel dat de psa iets gedaald was, maar een verklaring had hij daar niet voor. Na wat uhs en uhms kwam hij niet verder dan het voorstel om weer een botscan te maken op vrijdag en dan konden we over twee weken terugkomen om de uitslag daarvan te bespreken. Ondertussen konden we dan ook een afspraak maken met de radiothearapeut om te kijken of er via bestraling nog iets aan de pijn gedaan kon worden.
Wij dus naar de receptie om de volgende afspraak te maken. Probleem, de ene arts was er niet en de andere zat eigenlijk helemaal vol. Maar ze stopte ons er wel ergens tussen en zo hebben we dus een afspraak voor dinsdag 19 maart. In de loop van de dag voelde ik me steeds bozer worden, wat een stom gedoe. Als je weet wat een energie het kost om naar dat ziekenhuis te rijden en dan wachten, want op tijd zijn ze nooit, en dan komt er eigenlijk nog niets uit.
We hebben dus besloten dat we daar niet meer naar toe gaan. Wat hij te melden heeft kan net zo goed telefonisch.
Woensdag naar de radiotherapeut geweest en die beloofde ons naar de scan van vrijdag te kijken en ons dan vandaag te bellen om te vertellen of er nog een bestraling mogelijk was tegen de pijn. Natuurlijk geen telefoon vandaag. Om 16.00 zelf maar even gebeld en was hij niet meer aanwezig. Nu worden we morgen voor 12 uur gebeld. (wie weet?)
Om de regie zelf in handen te houden en de kwaliteit van leven zo optimaal mogelijk te houden hebben we de huisarts gebeld en die is vandaag langs geweest en heeft hier een tijd gezeten. Hij neemt dus nu de begeleiding over. Sinds donderdag eet Dick niet meer, is hij misselijk, heeft geen ontlasting en heel veel pijn en koorts. Daardoor is hij moe, moe en nog eens moe. Hij ligt eigenlijk de hele dag in bed nu. Er moet dus naar zwaardere middelen gegrepen worden. Vanaf morgen morfinepleisters en er zijn “paardenmiddelen” ingezet om de ontlasting weer op gang te krijgen.
Lichamelijk gaat het dus allemaal niet zo best, maar nog steeds ongebroken en genietend van elkaars aanwezigheid strijden wij door om ook dit proces zo goed mogelijk te laten verlopen.
We zullen doorgaan!!