the day after doomsday

wat doet een mens nadat ie te horen heeft gekregen dat ie vol, zit met uitzaaiïngen? Hij huurt een brommertje....een eko brommer natuurlijk, en rijdt de stad door....nadat ik donderdag het leuke nieuws kreeg dat het medicijn wat ik gebruikte niet meer hielp en dus in het bot van heupen, bovenbeen en ribben uitzaaiingen heb...-vandaar de pijn- had ik een pijstiller gekregen waardoor ik zaterdag de hele dag mislijk was.... Maar dankzij een dagje rust en contemplatie en gezellig familie op bezoek en parachutespringen kijken op mijn mooie boulevard op zondag en wat schrijfsel heen en weer sturen op het patienten forum waar ik op zit ben ik weer helemaal het ventje: medicijn wordt snel vervangen en ik krijg botversterkend infuus en misschien dan nog chemo. Dan kan ik er weer even tegen.
Van mijn dochter heb ik een volautomatisch expressoapparaat gekregen ( de prijs houden we geheim) zodat mijn gasten de hele dag een lekker bakkie kunnen tappen nog lekkerder dan dat ze altijd van mij kregen!
Ons huisje gaat lekker opgeknapt worden zodat daar geen zorgen meer over hoeven te zijn.
En met een beetje geluk leef ik dan nog een jaar of....? Geen idee, maar hoop iets langer dan 2 jaar, zoals ik donderdag nog dacht.
Vandaag schreef iemand: "Des te harder komt het aan.Om bang van te worden dat je niet meer op je eigen lichaam kan vertouwen."
Ik schreef terug:
"Ik denk niet dat ik het zo ervaar: niet meer vertrouwen op mijn lichaam. Je kan daar immers nooit op vertrouwen. Het is een enorm complex systeem, waar altijd wel eens iets mis kan gaan, het is eerder een wonder dat we leven. En bang ben ik ook niet. Eerder denk ik: wat zonde van mij, ik had nog zo lang mee gekund en dat hadden veel mensen wel beter gevonden en nu moeten ze me al missen. Gewoon zonde. Ik wordt daar misschien nog wel boos over bij tijd en wijle en wellicht raak ik af en toe in paniek later als het einde nadert ofzo, dat ik het dan een soort van benauwd krijg omdat de tijdspanne steeds kleiner wordt. Maar voor de overgang, de dood ben ik niet bang. Het kwam ook niet hard aan. Ik hoop alleen dat ik de overlast kan beperken voor de anderen. En dat alles een beetje soepel loopt met ziekenhuizen. Dat mijn week niet voor 50% gevuld wordt met die shit, maar met een beetje doorzeuren en een strakke planning hoeft dit helemaal niet. "
Ik ga gewoon nog veel vaker lekker brommerrijden!