Vandaag onder de "rode lamp": stralen van genezing uit de hel. Gisteren de castratieprik gehad. Alle stoute cellen moeten dood!Ik voel me een beetje als iemand op dit schilderij....de verbijstering, die ik voel als ik wakker wordt 's nachts en 's morgens . Alsof ik in een verkeerde film zit...zo van: is het wel waar? hoe kom ik nou in godsnaam hier terecht, in plaats van gezellig leven. Het voelt als in dit schilderij te zijn.
posted by dick van duijvenboden at 09:17
3 Comments:
Ik kan me dat voorstellen. Jezelf verwennen geeft misschien tegenwicht, en je laten verwennen.
Groet,
Giovanni
tja, t'is me de hel wel.
ik voel van binnen als stroop, dik en traag en onder mijn ribben doet het zeer.
om jou om jullie om ons.
maar ik kom wel weer langs, morgen, om te genieten van de dag en de dagen en de weken en de maanden en de JAREN.
voor jou en mrs. mabel en voor mezelf.
ik bel je eerst morgen.
misschien schikt het.
kusje, tante sidonia
Ja, verkeerde film, dat is het. En zinloos geweld, zoals je het zelf al noemde laatst. Ik ken het gevoel, een beetje, als machteloze omstander zeg maar. En nee, het valt niet mee, nou ja, dat is zwak uitgedrukt, het is niet eerlijk gewoon maar je doet er niks aan. Uiteindelijk.
Maar, maak er wat van! Je kan het, dat gevoel heb ik.
Do/Astrid
Een reactie posten
<< Home